TARTALO

   Baziren behin bi anaia, mendian galdu zirenak. Ibiliz eta ibiliz, haitzulo batean sartu ziren, eta halako batean Tartalo iritsi zen bere ardierkin. Begi bakar bat zuen, eta horrekin begiratu zien eta hauxe san zien:
- Zu gaurko eta zu biharko!
   Anaia zaharra jan zuen. Gaztearen begiak beldurrez beteta zeuden. Tartalok eman zion eraztun anaia gazteari, eta galdetu zion eraztunari:
- Non hago?
- Hemen nago -erantzun zuen eraztunak.
   Orduan anaia gazteak bota zion iltzea begira.
- Itsutu nauzu! -oihukatu zuen Tartalok.
   Mutila korrika hasi zen, baina Tartalo gogoratu zen eraztunak.
- Non hago? -galdetu zuen Tartalok.
- Hemen, hemen nago -erantzun zuen eraztunak.
   Tartaloren pausu bat mutikoaren hamar pausu ziren. Anaia gazteak hatza moztu zuen, eta ibai ertzean utzi zuen. Berriro galdetu zion Tartalok eraztunari:
- Non hago?
- Hemen, hemen nago!! -eraztunak.
   Baina ez zekien hatza moztu zuela anaia gazteak. Berriro ikusten zuenez, hatza lurrean ikusi zuen, eta oihukatu zuen:
- Kaka zaharra!!
Baina odol tantak zeuden lurrean. Odol tantek gidatu zuten anaia gaztearengana, eta harrapatu egin zuen. Kobazulora eraman zuen, baina oraindik ezin zuen jan, gaua zelako. Eta anaia gazteenak plas oso-oso arriskutsua asmatu zuen, baina oso ona. Tartalok hau esan ziolako anaia gazteenari:
- Ez eskapo egin, bestela ez dut itxoingo bihar eguerdira arte.
- Bale -esan zuen anaia gazteenak.
Tartalo lo egitera joan zenean, anaia gazteena korrika joan zen ibaiara, Ibaia pasa zuen. Harri handietatik joan zen forantz. Tartalo konturatu zen, eta korrika hasi zen. Ibaiaren ertzera joan, eta anaia gazteena harriak botatzen hasi zen eta Tartalo ito egin zen.

Ainhoa Morán