LAMIA

Orain dela asko nire amonari entzun nion ipuin bat, esaten zuena:

Bazen behin Antton izeneko mutiko bat. Beti egoten zen menditik, baina egun abatean kantu eder bat entzun zuen, erakarri egiten zuena. Konturatu zen ez zela kasete bat, baizik eta neska baten ahotsa.

Orduan etxera joan zen korrika, baina neskato bat zela konturatu zen. Nola ahal zuen bere momentua utzi? Mutikoa isilik geratu zen, eta bere etxera joan zen korrika, bere amari kontatzeko. Beno, konturatu zen lamia bat zela. Orduan nola ahal zion kontatu bere amari?
- Ama, lamia batekin ezkonduko naiz -eta amak pentsatu zuen beraien umea ahate oinekin jaioko zela, eta ez zela joango arropaz jantzita.
Amak hori pentsatu ondoren, gorri-gorria jarri eta bere logelara joan zen.

Berriro joan zen mendira, baina kantua ez zegoen. Neskatoa ur barrura sartu zen. Mutikoa bilatzen aritu zen, baina ez zuen aurkitu. Antton aspertu zen, eta etxera joan zen berriro, baina ez zen denbora luzean geratu. Anttonek ez zuen agoantatzen, eta berriro joan zen, eta neskatoa atera zen. Biek elkarri begiratu, eta neskak galdetu zion:
- Nirekin ezkondu nahi al duzu?
- Bai, nahi dut -mutikoak konbentzituta esan zion. Lamiak oso aurpegi polita jarri zuen eta Anttonek berdin.

Bueno, eta horrela atera zen. Biak ezkondu eta juntu bizitzera joan ziren.

Ane Iza