Aspaldi, lehenego garaietan, bazen lapur bat. Baina ez zen lapur handia, bakarrik oiloak, untxiak eta barazkiak lapurtzen zituen. Egun batean lapurrak erabaki zuen egur multzo bat lapurtzea. Eta gauean lapurtzera joan zen. Denok lotan zeudela aprobetxatuz, lapurtu egin zuen.
Bere kobazulora iritsi zenean, oso pozik sentitu zen. Eta bitartean, egurra mozten ari zenean Ilargia ikusi zuen. Honela esan zion Ilargiari:
- Ez dut zure argia behar, primeran ikusten dut!... Aizu, ez didazu entzun ala? -Ilargia oraindik hor zebilen. Lapurrak harriak hartu eta bota zizkion.
Ilargia behera-behera joan zen, eta zerua garbi gelditu zen. Lapurra oso pozik gelditu zen Ilargia joan zelako. Halako batean, herriko guztiak agertu zirela, ez ziolako eman Ilargiari, bota zuen eta betirako egon zen mazmorretan, erregearen permisuarekin.
Amaia Hernández
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario